17 may. 2017

ESTAMOS DE FESTA! (OU NON?)

Hoxe é dezasete de maio.

É (ou debera ser), un día dobremente importante na vida de todos os galegofalantes ou mesmo "galegosentintes". Por que dobre? Heime explicar.

Hoxe, como galego gustoso da lectura e da vida cultural en tódolos seus eidos, celebro con algarabía, coma tantos outros, que hoxe mesmo, pero do ano 1863 (*) vise a luz a primeira obra do Rexurdimento: Cantares Gallegos, de Rosalía de Castro.

Este ano está adicado a Carlos Casares, un home ao que, sen ánimo de pretensión algunha, considérome parecido en moitos dos seus caracteres. Se cadra demasiados. Ou non, quen sabe.

Por outra banda, tamén temos que celebrar que este mesmo día, pero do ano 1990, a Organización Mundial da Saúde retirase a homosexualidade da condición de enfermidade.
Isto, que pode parecer vacuo nun momento social no que se entende tácitamente que non o é, non deixou de ser paso indispensable pra que o groso da sociedade comezase a se prantexar un cambio de atitude ao respecto.

Sobra dicir que nin con moito foi suficiente nin é abondo pra que, ademáis, non exista actualmente un auxe do pensamento pasado que consideraba esta natureza coma algo inconcebible e que non se pode consentir entre a xente "civilizada" (**).

No medio de todo isto, un aínda non ten claro, se ante a delicada situación do Galego e o non axuste da realidade da rúa ao que se nos fai ver mediáticamente sobre a homosexualidade, pode celebrar algo ou o seu sería manter este día coma unha xornada de reflexión sobre ámbolos dous asuntos e a atitude que cada quen toma respecto deles.

Dúas celebracións. Dúas por cadansúa liberdade.

Por sorte, temos unha capacidade extraordinaria: a de obviar os problemas e centrarnos no que nos produce pracer (viva a serotonina). Por iso, malia todo, hoxe voume centrar nunhas palabras que lin onte da poetisa Rosalía Fernández Rial que (malos augurios aparte), agardo que algún día, dentro de moitísimos, por suposto, teña o seu propio día das Letras Galegas:

Desata as amarras
dos zapatos
e rima comigo:
non imos pisar terra
nunca máis.

Supoño que as letras, as galegas e as que non o son, entran máis e mellor cando hai unha predisposición anímica, un momento de fronteiras abertas ou mesmo unhas defensas que deixan bastante que desexar, pola causa que sexa.

A min particularmente, onte, estas palabras (***) chegáronme fondo e por un intre sacáronme da vertixe laboral e social que nos colapsa nesta modernidade.
Por un instante estiven o máis achegado a min posible. Estiven totalmente conectado coa miña alma.
E isto poucas veces pasa, así que non podo senón estarlle agradecido.


Galegos, achegados e retractores: Moi bo día das Letras Galegas!

* Malia que a data non é exacta, crese que é ista pola adicatoria de Rosalía de Castro a Cecilia Böhl de Faber (escritora que publicaba co pseudónimo de Fernán Caballero).
** Véxase o aumento de agresións a parellas homosexuais en España e o tratamento das persoas desta natureza en múltiples países do mundo, moitos deles sen abandoar o noso continente.
*** Permítaseme esta licenza comercial, cando a calidade das pezas o merece sobremaneira. Estas e outras xoias desta poetisa e do magnífico pianista Serxio Moreira, podedes atopalas acó: https://artesadearte.gal/store/clase/elo/